Nakaka-prening nitong mga nakaraang araw. Para akong nililinlang ng mga pangyayari. Marami akong mga bagay na iniisip at tinitimbang pero nananaig pa rin sa akin ang sariling kagustuhan.
Napakahirap kalaban ang sarili.
Binabatukan na ata ako ng mga pangyayari.
What can i do? I cannot undo what i did and i believe everything happened because it was meant to happen.
Ha! Ewan. Dala lang siguro ito ng sobrang dami ng bagay na dapat gawin pero indi naman masimulan. Ayaw o unwilling lang talaga.
Once every four months, dinadaanan ko ito. Indi naman ako stressed. Indi rin depressed. Pero pag binabalikan ko ang mga nangyari at pinipilit isipin ang posibleng mangyari pagkatapos nito… ang resulta – - -
SADness na inexplicable.
Magulo. Masalimuot. Nakakabanas.
Pero ok lang. Life has to go on. Mas gusto ko na yun. Kesa sa huminto ito, indi ko yata kakayanin yun.
dahil sa nagwento pa ‘to ng mga karanasan niya kaya siguro ako pinagbuntunan ng pagkabagotness niya
ba namang ginagawa kong ito eh kasali naman ako eh Y NOT diba?
